چرا برنامه‌ریزی...؟


دلیل این‌همه تلاش و دوندگی ما در زندگی چیست
دلیل این‌همه تلاش و دوندگی ما در زندگی چیست

برنامه‌ریزی صحیح واقعا چیه؟


شما یه عمر قراره که بدوید. از این امتحان به اون امتحان، از این کار به اون کار، از این قول به اون قول و از این روز تا روز بعد. پیش میاد که آدم به خودش میاد و میگه؛ که چی؟ این همه تلاش که چی بشه تهش؟

 

 

شاید دیر باشه ولی برای چند لحظه به اطرافیانت نگاه کن. این همه آدم یه عمر عجله میکنن، حرکت میکنن، اعصابشونو خورد میکنن. میبینی هر کسی سرش توی کار خودشه و داره برای یه سری "چیز" که دیگران توش نقش اصلی رو بازی میکنن تلاش میکنه. جالب اینجاست که اکثرا در طول کل عمرشون به جایی هم نمیرسن که تهش بگن تموم شد. آره. "من" موفق شدم. آره. "من" موفق شدم.آره...



دلیلش چیه؟


دلیلش سیستم تربیتیه، تو هم احتمالا مثل اکثر آدما با سیستم قدیمی و غلط تنبیه و تشویق بزرگ شدی. سیستمی که بهت میگه باید چیکار کنی و باید به "کجا" برسی. آسونترین روش کنترل آدمها هم همینه. این که خیلی سطحی و مثل هر موجود زنده دیگهای با استفاده از تشویق یا تنبیههای پوچ، به زندگیت جهت‌ میدن. توی خیابونا بین مردم این رو به وضوح، میشه دید.

 

نتیجهی این نوع تربیت، این میشه که یاد نمیگیری که "خودت"، برای خودت قضاوت کنی . اجازه میدی دیگران قضاوتت کنن. خودت برای خودت هدف نمیچینی و میذاری دیگران برات هدف بچینن. حتی گاهی فراموش میکنی که برای "خودت" زندگی کنی.



هدف مهمه، خیلی هم مهم


اگه بیشتر دقت کنی میبینی که دور و برت پر از توجیه برای این طرز زندگیه.

مثلا: "مهم نیست کجا باشی، مهم اینه که هر جا باشی بهترین باشی"!!! تا حالا بهش فکر کردی که دقیقا کی، گفته که مهم نیست کجا باشی؟؟؟ چرا مهم نیست کجا باشی؟؟؟ معلومه که اگه این جمله معروف رو قبلا پذیرفته باشی یعنی راحتتر میپذیری که بهت بگن باید کجا باشی .

یا مثلا: "هدف مهم نیست، مهم اینه که از مسیرت لذت ببری" کدوم آدم عاقلی گفته؛ هدف مهم نیست؟؟؟

این جور افکار به شدت تکرار میشن و اگه ساده باشی یه روزی روت تاثیر میذارن. از اونجا به بعده که عین بقیه آدما، سرت میره توی لاک خودت و فقط مشکلات و وظایفی که دیگران هر روز صبح تا شب برات تعیین میکنن میبینی.



اهمیت برنامه‌ریزی


همه اینا رو گفتم که به یه چیز برسیم .

وقتی که برنامه ریزی میکنی در واقع، داری تمرین میکنی که زندگی "خودت" رو کنترل کنی. تمرین میکنی که از بالا به "خودت" نگاه کنی و "خودت" رو موفق و شاد و امیدوار بخوای.

مثلا: هیچ کسی توی برنامهریزیش نمینویسه از ساعت فلان تا فلان اعصاب خوردی، از ساعت فلان تا فلان بداخلاقی و ... .

ممکنه اوّلاش نتونی واقعا خیلی زندگیت رو کنترل کنی و خیلی خوب برنامهریزیت رو انجام بدی، ولی یادت باشه، برنامهریزی یه کار مثل بقیه کارا نیست. برنامهریزی تنها تمرینِ عملیِ مفهومِ آزادیه. برای تو هم احتمالا مثل اکثر آدما کافیه که 30 روز ادامه بدی تا به "زنده بودن" عادت کنی.

 

 

موفق باشی



 

 

نویسنده: محمد احسان شهبازی

 



ارسال نظر

Comments: 1
  • #1

    علیرضا (Wednesday, 27 September 2017 12:24)

    مرسی احسان واقعا قشنگ بود


کانال آپارات ما
کانال آپارات ما
 اینستاگرام ما
اینستاگرام ما
کانال تلگرام ما
کانال تلگرام ما


اگر دوست دارید توی این وبسایت برای ما مقاله بنویسید تا به اسم خودتون قرار بدیم حتما روی این دکمه‌ی همکاری با ما کلیک کنید و بهمون پیام بدید. خوشحال میشیم برای همکاری با شما